اول شفافیت؛ یعنی افراد بدانند چه چیزی گفته می‌شود، چرا گفته می‌شود و چه انتظاری از آن وجود دارد.

دوم اعتماد؛ فضایی که در آن افراد بتوانند نظر بدهند، سؤال بپرسند و نگرانی‌هایشان را مطرح کنند.

سوم هم‌راستایی؛ یعنی همه بدانند تصمیم‌ها چگونه به هدف بزرگ‌تر سازمان وصل می‌شوند.

وقتی این سه عنصر کنار هم قرار می‌گیرند، سازمان از حالت مجموعه‌ای از افراد جداگانه خارج می‌شود و به یک سیستم هماهنگ تبدیل می‌شود. در چنین فضایی، ارتباط فقط انتقال پیام نیست؛ بلکه ایجاد درک مشترک و حرکت هماهنگ است.